Antroposofie-Noord-Holland.nl is een verzamelwebsite met allerlei initiatieven in Noord-Holland die geïnspireerd zijn door de Antroposofie

Loïs Eijgenraam is vanaf 1985 werkzaam geweest als kleuterleerkracht en vakleerkracht (6-12 jaar) voor godsdienstonderwijs binnen het vrijeschoolonderwijs. Daarnaast werkt(e) zij als gastdocent op verschillende (heil)pedagogische opleidingen in binnen- en buitenland. Momenteel is zij werkzaam als onderwijsadviseur bij BVSschooladvies. Zij is auteur van vele boeken over de ontwikkeling van het kind op het gebied van hechting, leren spelen en liefdevolle begrenzing.

Weerstanden
In deze nascholing gaan we de weerstanden in de ontwikkeling van het kind in kaart brengen. Als een kind een ik-inslag verslaapt of ontnomen wordt is het belangrijk te weten hoe een kind door therapeutische interventies alsnog deze horde kan nemen.

Wat is er nodig om als vaktherapeut er voor een kind/jongere aanwezig te kunnen zijn en aan te voelen wat het juiste is om nu te doen (interventie te plegen)?
Hoe kan de vaktherapeut de opvoeders van de wil voor een client verzorgen en daarbij de zelfscholing ter hand nemen?

Deze nascholing gaat over de weerstanden die het kind van 0-21 jaar in zijn ontwikkeling tegenkomt.
Door welke weerstanden moet een kind tussen 0-21 jaar heen groeien?
Bij weerstanden kunnen we dan denken aan: bevalling, éénkennigheidsfase, gaan staan (zwaartekracht), de ik-inslagen, koppig worden, tanden krijgen, uit de eenheid met de ouders vallen, op eigen benen gaan staan. Het opvoeden van de wil.  Deze dag worden antroposofische inhouden besproken en uitgelegd zoals de Pedagogische hoofdwet en gaan in op de pedagogisch constitutie, de temperamenten, de planeetkwaliteiten. De dag wordt zo opgebouwd dat er een afwisseling (in- en uitademing) is tussen hoofd, hart en handen.
We werken met materialen zoals bijvoorbeeld pastelkrijt, klei, bijenwas (warm).
Er is een reader voor de deelnemers. 

Verdiepende beschrijving lesinhoud
We leven in een tijd waarin veel weerstanden voor kinderen weggehaald worden, zonder hier oordelend of moraliserend mee om te willen gaan. Door de verschijningsvormen van weerstand en het verdwijnen en daarmee ontnemen van (gezonde)weerstanden te begrijpen, gaan we ook meer begrijpen wat de gevolgen hiervan kunnen zijn. Blijkbaar hoort het bij de mens om 21 jaar lang ontmoetingen met weerstanden te hebben. Weerstanden die het ik van de mens geboren helpen worden. Weerstanden die wetmatig zijn én een individuele uiting kennen. Een eerste weerstand ontmoet het geestzielewezen door de wereld van het licht te verlaten en af te dalen naar een lichaam met begrenzing. Deze begrenzing ervaart het kind voor het eerst tijdens de geboorte. Daar wordt, als het kind via het geboortekanaal ter wereld kan komen, de tastzin en daarmee de onbewuste beleving; ik ben een ik. Kinderen die te vroeg of met hulp van een keizersnede worden geboren hebben vaak een helpende hand nodig om deze basale onbewuste ik beleving alsnog te kunnen ervaren. We moeten het pasgeboren kind verlaten omdat we anders de andere fasen geen aandacht kunnen geven. De tanden breken door het kaakbot heen. De tanden zijn het hardste organisme in de mens. Pijn en verdriet begeleiden dit weerstandsproces dat noodzakelijk is om echt aardemens te worden. We gaan door naar het gaan staan. Het kind moet een verhouding vinden om tegen de zwaartekracht in recht op te kunnen staan. Met ik-zeggen valt het kind opnieuw uit een stukje eenheid en ervaart weerstand en pijn maar ook vreugde! Met zes jaar verlaat het kind voor een groot deel de fantasiewereld en treedt in de abstractere wereld van cijfers en letters binnen. Weerstand, pijn. Soms niet groot willen worden. De Rubicon tussen acht en elf jaar is een verlaten van de ijzer erfelijkheidsstroom en nu tot in het bloed een eigen ik te worden. Met twaalf jaar staat het kind op de drempel van schoolkind en puberteit om met vijftien jaar weer door een weerstand heen te trekken. Met achttien jaar ervaart de puber/jongere dat de kindertijd voorbij is en er een vraag aanklopt om de rugtas te vullen zodat met 21 jaar de wereld in gegaan kan worden.
Passen de schoenen die je aan hebt zodat je het eigen levenspad kunt volgen en daar verantwoording voor durft te gaan dragen?
Deze lesinhouden worden besproken en met voorbeelden aanschouwelijk gemaakt.

De pedagogische constitutiebeelden (respiratoire, cerebraal, musculair en digestief) en temperamenten (cholerisch, sanguinisch, melancholisch en flegmatisch) worden kort beschreven op fysiek en emotioneel gebied, welk orgaan overheerst en wat daar de uitwerking van is. 

Tot slot wordt beschreven wat de rol van de opvoeder is tijdens de geboortemomenten. Hoe kan de opvoeder een vroedvrouw/man worden opdat het ik iedere keer weer een stukje geboren kan worden? Het ik en de geboorte van het ik heeft een relatie tot de wilsontwikkeling en de vraag of het kind, de jongere het echt zelf wil gaan doen. We bespreken de opvoeders van de wil voor het kind van nul tot zeven jaar: nabootsing, gewoontevorming, eerbied en fantasie. Een voor het kind van zeven tot achttien jaar (zelfs tot in de verre volwassenheid): doorzettingsvermogen en zelfvertrouwen, emotieregulatie, focus, vooruitziende blik en probleemoplossend vermogen en tot slot, zelfdiscipline. Deze opvoeders van de wil worden verbonden aan de pedagogisch hoofdwet waarbij het fysieke lichaam van de moeder inwerkt op het fysieke lichaam van het ongeboren kind, het etherlichaam van de ouder inwerkt op het fysieke lichaam van het geboren kind, het astrale lichaam van de ouder op het etherlichaam van het kind, de ik-organisatie van de opvoeder op het astrale lichaam van de jongeren en het geestzelf van de ouder op het ik van de jongere.

Kunstzinnig werken
Tekenen: Met tekenen ervaren de deelnemers hoe het jonge kind vanuit één kleur naar meerdere kleuren gaat, waar de zon ondergaat (Rubicon fase), waar het zwart/wit tekenen haar intrede doet en waarom, de geometrische vormen en hun betekenis tot het tekenen van een eigen portret. Er worden drie verschillende uitingsvormen van kinderen zelf ervaren (kleuter, kind van negen jaar-Rubicon- en geometrische figuren.

Vilten: het doel van vilten om een steen is om te ervaren wat er voor nodig is om door de weerstand van losse wol heen te gaan om zo te komen tot een aansluitend vlies om een steen. Door het vlies daarna open te knippen ervaren de deelnemers een beeld van iets dat verborgen ligt in ieder mens en dat door weerstanden heen te gaan de schat of parel die in ieder mens verborgen ligt, zichtbaar wordt. 

Boetseren: het doel is te ervaren hoe het is om met klei een pedagogisch constitutiebeeld te boetseren en met warme bijenwas uit de oven een temperament uit te beelden. Door dit ervaren worden de begrippen constitutiebeeld en temperament beleefbaar gemaakt en kunnen de verschillende verschijningsvormen meer geïnternaliseerd worden.